Ptaszki poszczekują radośnie i pełnymi ptasimi płuckami, roślinność przebudza się z pewną dozą nieśmiałości, leśne zapachy przyprawiają zawrót głowy. Zacnie i rozkosznie. Dokładnie tak jak lubię i czego mi było potrzeba.
A ja pomiędzy kolejnymi paczkami z dokumentami aplikacyjnymi, wysyłanymi masowo do pracodawców w całej już Europie; przeprowadzką do obecnej lokalizacji i jednoczesnym porządkowaniu strychu nad garażem, dziergam mój tajemniczy żółty twór, który jeszcze nie wiem czym będzie, jaki duży będzie i czy ze względu na jego potencjalne gabaryty, nie powstaną takie dwa.
Średnica czegosia: prawie 60cm a motki jeszcze nawet nie skurczyły się o połowę. Dziergam go z potrójnej nitki, szydełkiem rozmiar 5. Włóczka 100% bawełna, odzyskana ze starego gigantycznego swetra rozmiar 52. Jak recycling, to pełną gębą, a co! :D
Wiernie asystuje mi Obywatel Stefan, czyli Omega, czyli brat swojej siostry, mój kochany koci filozof, zwany przez mojego ojca Romeo... chyba dlatego, że spojrzenie ma takie powłóczyste i charakter ździebka romantyczny... Ah Romeo Romeo... kiedyś Cię tym fotelem nieszczęśliwie rozjadę!
